Δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένας κανόνας περιορισμού για τη θλίψη

Η Άννα με κάλεσε την Παρασκευή το βράδυ από τον μπαμπά της γύρω στις δέκα μ.μ., και υποθέτω ότι θα έλεγα καληνύχτα. Αντ ‘αυτού, κάλεσε επειδή βγήκε από το ντους και βρήκε τον David να κλαις στο κρεβάτι του. Τον ρώτησε τι ήταν λάθος και της είπε ότι έλειπε η μαμά και η Beatrix (η γάτα μας). Έτσι ήταν μια φοβερή και φροντίδα αδελφή, η Άννα με τηλεφώνησε και τον έβαλε στο τηλέφωνο.

Δεν έχουμε ιδέα γιατί τον χτύπησε έτσι. Η Άννα δήλωσε ότι όλοι είχαν μια υπέροχη νύχτα εκεί και αυτό βγήκε από το πουθενά. Δεν μπόρεσε να διατυπώσει ούτε το γιατί για μένα, απλώς επαναλάμβανε ξανά και ξανά ότι μου έλειπε. Τον διαβεβαίωσα ότι τον αγάπησα και θα μπορούσε να μου τηλεφωνήσει οποιαδήποτε στιγμή όλο το σαββατοκύριακο και του υπενθύμισε ότι θα με δει δυο μέρες. Ο ίδιος χαμογέλασε λίγο και φαινόταν καλύτερα από τη στιγμή που τελείχαμε να κουβεντιάζουμε.

Μιλήσαμε ξανά χθες και ήταν πίσω στο κανονικό ηλιοθεραπεία του εαυτού του, οπότε ήταν μια περασμένη στιγμή που πιθανώς τον χτύπησε με έκπληξη τόσο πολύ όσο μας έκανε.

Ήταν τόσο λυπημένος. Με έκανε να πληγωθεί η καρδιά μου, μεγάλη στιγμή. Υποθέτω ότι δεν υπάρχει κανένας περιορισμός όσον αφορά την έλλειψη της άθικτης οικογένειάς σας, ειδικά όχι γι ‘αυτόν.

Είχατε τα παιδιά σας να δείχνουν ξαφνικά σημάδια θλίψης και αφού νομίζατε ότι είχαν προσαρμοστεί?

[Ακολουθήστε την Ellie Κελάδημακαι Facebook]

Loading...